جویبار شهری در ساحل دریای خزر

Juybar (Jouybar) city near the Caspian Sea
 
طنز یعنی اغراق - اعتراض مازندرانی ها به سریال پایتخت
ساعت ٦:٢٠ ‎ب.ظ روز جمعه ۸ فروردین ۱۳٩۳ : توسط : مجید نظریان جویباری majid nazarian juybari

 

من نه کارشناس رسانه و فیلمم نه از طنز سر در می آرم و نه جامعه شناس! ولی خوب می دونم یه جویباری و مازندرانی ناسیونالیست هستم و به اصالتم افتخار می کنم و از این هویتم هر جوری بتونم دفاع می کنم و اینم خوب می دونم که ماها عادت کردیم الکی اعتراض کنیم، یه جورایی شده فرهنگ ما که اسم هر صنف و قشر و شغل و قومیتی که تو فیلم ها در راستای منفی برده شه حتما باید اعتراض کنیم!!

فیلم پایتخت با همه ضعف و قوت هاش، یه جورایی واقعیت های بعضا تلخ و نشون می ده. البته خاصیت طنز، اغراق تو واقعیت هاس، یه روش برا اینکه بدی یا خوبی یه رفتار یا فرهنگ یا منش یا هر چیز دیگه خوب نشون داده شه بزرگ نمایی اون مطلبه، چون بعضی چیزا جزئی از خصایص ما شده که زشتی شو نمی فهمیم ولی اگه همون به صورت بزرگ شده (اگزجره) نشون داده شه بهمون بر می خوره!!

به نظر من (نظر شخصی و غیر کارشناسی من) باید این جور طنزها با بد نشون دادن عادت های غلط ما، کم کم این خصلت های ناهنجار رو حذف کنند.

یه مثال ساده: بازی دربی (شهرآورد) استقلال پیروزی، همیشه تو مصاحبه های قبلش گفته می شد این بازی مثل همه بازی ها 3 امتیاز داره ولی واقعیت این نبود و تو بازی هر اتفاق بدی می افتاد که تو هیچ بازی دیگه ای دیده نمی شد، این قضیه رو یه فیلمی به طنز درآورد و معلوم شد که گفتن این جمله یه جورایی کلیشه و توهین به شعور مخاطبه، از بعد این سریال، کم کم این عادت ناهمگون حذف شد.

البته باب توهین به لهجه مازندرانی (که البته به غلط تو عوام، گیلگی-گلکی- هم گفته می شه) تو شبکه مازندران، تو اوایل راه اندازیش، باز شد. تو برنامه های این شبکه، هر چیز جدی به زبان فارسی گفته می شد و هر مطلب یا موضوع طنز، به زبان مازندرانی بیان می شد. که کاملا جای انتقاد داره و همین سبک به عادت تبدیل شد و هرجا زبان یا لهجه ی مازندرانی شنیده می شد آدم خنده اش می گرفت که جای تامل و تاسف داره!!