شهرستان جویبار به لحاظ موقعیت خاص جغرافیایی دارای اراضی پست جلگهای می باشد و مجاورت با دریای مازندران، آب و هوای معتدل و مرطوب، دارا بودن اراضی مستعد و مردمان سخت کوش که از دیر باز در امر تولید محصولات زراعی و دامی مشغول بودهاند، در چندین دهه قبل، اکثر اراضی این منطقه به کشت برنج و گندم اختصاص مییافته و به تدریج کشت محصولاتی مانند برنج، گندم، سویا، کلزا و مرکبات، متداول و سطوح بیشتری از اراضی، به کشت این محصولات تخصیص یافته است.
از گذشتههای دور، صنعتگران محلی، در این منطقه، با ساخت وسایل اولیه کشت و زرع شامل بیل، فوکا، دره(داس) و چنگه و... مبادرت مینمودند. با پیشرفت علوم کشاورزی و تغییر روش در مراحل کاشت و تسریع در امور و کاهش صعوبت کاری با ورود تیلر و تراکتور، بخصوص در اراضی شالیزاری، صنعتگران نیز به موازات کشاورزان، در استفاده از ماشین در شخم و شیار اراضی، بر اساس نیاز کشاورزان،مبادرت به طراحی و ساخت ادوات و دنباله بندهای مخصوص نمودند. با تغییر کشت از پنبه، به سایر محصولات، بویژه محصولات استراتژیک شامل برنج، گندم و غلات، سویا و کلزا و مرکبات زمینه ساخت ادوات و دنباله بندهای مورد نیاز در اراضی، توسط صنعتگران جویباری مهیا گردید و در راستای تسهیل در مراحل آمادهسازی اراضی شالیزاری انجام میشد، ایجاب مینمود از ابزار خاص به منظور فرو نرفتن تراکتور و حرکت در اراضی باتلاقی استفاده گردد.
صنعتگران منطقه بر اساس نیاز کشاورزان با ساخت و طراحی دنباله بندهای مورد نیاز کشاورزان، باعث استفاده بهینه از ماشین در اراضی کشاورزی شدند.
در چهار دهه قبل، تعداد صنعتگران کمتر از تعداد انگشتان دست بوده و به مرور زمان و با پیشرفتهایی که در امر کشاورزی به وجود آمد، تعداد این صنعتگران به حدود 50 نفر رسیده که در چهار دهه قبل با ابتدایی ترین وسایل و امکانات، نسبت به ساخت ادوات و دنباله بندها اقدام مینمودند و تاثیر بسزایی در امر اشتغالزایی این شهر داشتهاند. مرحومین استاد سید ابراهیم شریفزاده و استاد حاج علی اصغر چلنگری بانیان تولید ادوات کشاورزی و دنباله بندها در این شهرستان بودند که رفته رفته فرزندان این صنعتگران سنتی، با استفاده از دستگاههای جدید و رعایت اصول فنی و فناوری روز اقدام نمودند و همواره به عنوان تولید کنندگان نمونه در سطح شهرستان، استان و حتی کشور مطرح بوده و با اخذ لوحها و تقدیرنامههای مختلف تحولی در بخش صنعت کشاورزی فراهم ساختند.
البته شایان ذکر است که در حال حاضر با وجود رونق گرفتن صنایع دیگر در جویبار، صنعت کشاورزی بسیار کم فروغ شده و فعالین در این بخش کم کار شدند که دلیل آن برای من مشخص نمی باشد ولی امیدوارم مسوولین دلیل آنرا بدانند و چاره ای برای آن بیندیشند، تا هم اشتغالزایی در این بخش و هم بخش کشاورزی رونق پیدا کرده و معضل بیکاری در این شهر حل گردد ودغدغه جوانان شهرمون کم شود، به امید آن روز که با تلاش مسوولین قابل حصول خواهد بود.
